vervolg Fiepie

Fiepie is klaar en meegenomen door mijn moeder. Hij staat daar te pronken voor het raam.
Mijn zoontje keek er tevreden naar, Fiepie was thuis.
Toen wij weer thuis gekomen waren, vroeg hij of ik ook nu aan zijn Fiepie begon.
Moet hij echt zo heten want er is al een Fiepie, antwoordde ik.
Ja, dit werd Fiepie 2.
Dus in een weekend heb ik Fiepie 2 gemaakt voor hem.
Nog enige verzoeknummers, vroeg ik.
Ja, Fiepie 2 moest een oranje snavel hebben.
Ik vond dat grijze snaveltje toch veel mooier, maar ik kreeg de algemene opinie hier tegen mij.
Dus Fiepie 2 kreeg toch een oranje snaveltje!
Nu staat hij op de tafel naast Bertje, tevreden te kijken.
Tenminste . . als mijn zoontje hem niet weer geconfisceerd heeft.

Postbode

Mijn zoontje heeft weleens nachtmerries. Net zoals veel kinderen. Vooral als hij erg druk is geweest of veel heeft nagedacht. Ja, want denken kan 'ie goed. Hij wordt later filosoof - zeg ik wel eens.
Maar goed, hij werd op een gegeven moment zelfs bang om te gaan slapen. Bang voor al die dromen.
Dus legde ik hem uit dat dromen ook nuttig zijn. Al die dingen die je overdag denkt en beleefd die moeten in de 'vakjes' in je hoofd worden gestopt. Als je droomt, komt er een postbode die ze in het goede vakje stopt. Maar soms, als hij het erg druk heeft, gaat het mis. Dan haalt hij alles door elkaar en dan heb je nachtmerrie. Als je wakker wordt, zei ik, denk dan maar aan die postbode en zeg dat hij even pauze moet nemen en het dan goed moet doen.
Die uitleg sloeg aan en ik hoorde hem niet meer over enge dromen.
Vorige week komt hij naar mij toe. Ik was de uitleg alweer vergeten.
Mam, zegt hij, de postbode was vannacht vrij!
De postbode was vannacht vrij! herhaalde ik verbaasd. Ik dacht natuurlijk aan de echte postbode.
Ja, ik had geen enkele droom vannacht! - legde hij uit.
Geweldig!
Fijne dromen toegewenst ook namens Postnl.

Haken

Ik ben sinds kort weer aan het haken geslagen. Door een artikel over nanny squares in het Flow vakantieboek vorig jaar realiseerde ik me ineens dat ik een hele tijd, echt jaren niet meer gehaakt heb. Hartstikke jammer, want ik vond het altijd erg leuk om te doen.
Dus ik had de haaknaald weer opgepakt, had een nanny square uitgeprobeerd en had de slag / steek gelijk weer te pakken.
Dus ik op zoek naar leuke patronen op de computer. Lang leve het internet.
Er zijn vele websites met haakpatronen te vinden.
Mijn favoriete website is: www.grietjekarwietje.blogspot.com
Daar staan oh zo schattige niet moeilijk te maken fröbeldingetjes op, om te maken.
Ik begon met bloemetjesonderzetters, reuze makkelijk, erg leuk en bijzonder praktisch. Mijn moeder vond ze ook erg mooi, dus voor haar ook een stel gehaakt.
Toen kwam Bertje, het kuikentje. Mijn zoontje was er idolaat van en kon bijna niet wachten tot Bertje af was. Bertje is echt Zijn Bertje, hij ligt overal en aan het einde van de dag zet ik Bertje weer netjes bij de kinderboeken neer zodat Bertje wat rust krijgt.
Mijn moeder vond Bertje ook het einde, maar voor de variatie heb ik haar overgehaald dat ik Fiep het vogeltje voor haar zou haken. Dat werd in huiselijke kringen dus Fiepie. Het haken van Fiepie ging met horten en stoten. Zodra ik de haaknaald wou oppakken, was er altijd wel wat aan de hand:  mam - ik verveel me, mam - mag ik dit, mam - zou je even willen kijken, mam - ik kan dit niet vinden . . . dus het duurde even.
Maar eindelijk was Fiepie klaar.
Mijn moeder komt hem binnenkort ophalen. Tot die tijd staat Fiepie op onze kast.
Tenminste . . . .
Mijn zoontje kan er niet vanaf blijven, Fiepie wordt geknuffeld, op de kop gezet! en weer op mama's waarschuwing normaal neergezet.
Gisteren zag ik Fiepie niet meer op de kast! Weg was 't ie! Ok, waar zou mijn zoonlief hem hebben neergezet. Mama ging op onderzoek uit. Overal zoeken natuurlijk. Ken uw zoon!
En toen  . . . .  Bij de televisie in een piratenhoed! met een stukje piratenvlag over hem heen gelegd, lag Fiepie.
"Ik moet toch zolang voor Fiepie zorgen, tot oma komt!" was mijn zoon's antwoord.
Ja, ik denk dat ik nog een Fiepie zal moeten maken.
Misschien moet je er dan vleugeltjes en pootjes erbij haken, adviseerde mijn manlief.
Dat leverde zo'n hoop protest op dat hij gauw het zwijgen ertoe deed.
Fiepie is leuk zoals hij nu is!

Dus bij deze: 'grietjekarwietje' - vele bedankjes van onze kant voor de leuke patronen


www.grietjekarwietje.blogspot.com

Regenboog

Mijn zoontje houdt van regenbogen. Al van dat hij heel jong was.
Hij rent dan naar het raam en staart vol bewondering naar de lucht. Wij hebben hem uitgelegd dat het te maken heeft met de regen en de zon, dus zodra het regent en de zon schijnt, gaat hij op zoek naar de regenboog.
Enkele weken geleden kwam er een onheilspellende donkere lucht aan. Maar de zon scheen nog steeds. Dus u raadt het al: wij op zoek naar de regenboog.
In dit geval was er zelfs een dubbele.
Enorm mooi om te zien, dus wij naar buiten om het nog beter te zien. Ik nam mijn fototoestel mee om een paar mooie plaatjes te 'schieten'.
Opeens merkte ik dat mijn manneke naar binnen was gerend. 'Wat gaat hij nou doen?' dacht ik bij mezelf. Maar het antwoord liet niet lang op zich wachten. Daar kwam hij weer aan met een emmertje vol water. Op mijn vraag waarvoor dat was, zei hij dat hij ook een regenboog ging maken en gooide pardoes het water uit het emmertje de lucht in.
Er gebeurde natuurlijk niet veel, behalve dat wij zeer nat werden!
Aan mijn sip jongetje heb ik uitgelegd dat je hele fijne druppeltjes water nodig hebt voor zo'n regenboog en niet een hele plons water in één keer. Teleurgesteld liep hij met het lege emmertje naar binnen.
--
Ik heb nog een paar mooie foto's van de dubbele regenboog gemaakt. Maar helaas is onze camera op dit moment aan zijn latijn, dus de mooie regenboogfoto's houdt u nog van mij tegoed.

Geen vlees

We eten geen vlees vanavond. Nou is dat niet zo bijzonder, er zijn heel veel mensen die vegetarisch zijn. Maar goed, mijn man lust wel heel graag zijn vleesje dus hij liep niet echt warm voor het idee.
Dat idee kwam trouwens niet van mij maar van mijn zoon van 7. Met dierendag hoorde hij  het spotje voor de radio met als boodschap: eet vandaag eens geen vlees. Nu zaten we net aan tafel ons stukje vlees op te peuzelen, dus dat ging wat moeilijk.
Maar afgesproken, één dag in de week eten we geen vlees en dat is op vrijdag.
Nu is de recessie bij ons ook hard aangekomen en moeten we een flinke stap terugdoen. Op zich niet erg want dan sta je er ook weer eens bij stil wat je allemaal consumeert. 
Ik struin de winkels af voor aanbiedingen en overweeg of we het echt allemaal nodig hebben.
De vis was in de aanbieding, dus ik had lekkere vis gekocht en lekker klaargemaakt afgelopen vrijdag.
Wij eten immers dan geen vlees.
Helaas was dat ook niet goed, vis is hetzelfde als vlees vond mijn zoontje. Maar dat is toch anders, zei ik, koeien zwemmen niet in de zee. Helemaal fout, want je had ook zeekoeien! Oepsie voor mama.
Dus eten we vandaag geen vlees noch vis.
Ach, zei mijn man, op het werk neem ik wel een broodje shoarma! Wat toch ook het effect een beetje bedierf.

Vanavond eten we dus andijvie met ei.
Zonder vlees.

Vraag

Mamma, waarom zijn er wel waterjuffers maar geen watermeesters?

Fiets

Ik kan niet snel fietsen. Nooit gekund en nooit gewild. Maar dat weerhoud me er niet van om snel de fiets te pakken. Dat doe ik dan wel weer snel.
We wonen in een dorp 'vastgegroeid' aan de grote stad. De boodschappen doe ik in het dorp maar voor belangrijkere zaken moet ik naar de stad. Dan spring ik op de fiets, gezond en stukken goedkoper dan de bus, trein of auto.
Ik fiets dus langzaam - dat heb zijn voor- en nadelen. Nadelen is de extra tijd en manlief die zich moet inhouden als hij meefietst. Voordeel - je ziet / hoort nog eens wat. Horde mensen halen me in.
Scholieren, zakenmensen, huisvrouwen etc.
Zo fietste er gisteren een stel mensen even achter mij en ik hoorde haar zeggen: "Gisteren heb ik een heel pakje kauwgum opgegeten". Toen ze me voorbij fietsten, zag ik tot mijn verbazing dat het geen scholieren dit keer waren, maar twee vrouwen van in de 30. Waarom ze zoveel kauwgum opat, was mij niet duidelijk. Misschien omdat ze met een nieuw kauwdieet was begonnen of met het roken was gestopt? Trouwens over roken gesproken. Ik vind het wel een beetje vreemd dat sommige al rokende fietsen of moet het zijn al fietsende roken. Die arme longen. Die snakken naar frisse lucht op de fiets, krijgen ze al die rook naar binnen als dank. Heel gezond dus . . . fietsen.
Ook de allochtone medemens is te vinden op de fiets. Laatst zag ik een vrouw van top tot teen helemaal bedekt, fietsen (goed geassimileerd) zonder te slingeren of te vallen. Petje af!
Mijn zoontje kwam laatst nog ten val omdat hij met zijn knie tegen de tussenstang aankwam. Brullen natuurlijk! Even getroost, weer op de fiets gezet en hup daar ging hij weer, nasnotterend van de schrik.
Enfin gisteren op de terugweg kwam ik langs een druk kruispunt. Daar stond midden op de weg een grote, jonge zwaan. En echt een grote zwaan!
Maar ja, dat kon niet, veels te druk. Dus ik van de fiets.
Zo'n zwaan kan flink schade veroorzaken, dus ik heel voorzichtig probeerde hem weg te lokken.
Algauw kreeg ik hulp. Uit onverwachte hoek.
Een dakloze met een blikje in zijn hand zei met luide stem: "Ik ben niet bang, laat mij maar". Al pratende alsof hij het tegen een mens had, leidde hij het beest naar de kant toe. Met succes.
"Ik ben niet bang", zei hij nog een keer. "Ik slaap altijd tussen de zwanen in! Goede reis nog!"
De aanwezige mensen stonden erbij en keek ernaar.
Namens mij dus bedankt voor het redden van de zwaan.

Groenten

Elke week hebben we op het winkelcentrum een markt. Daar haal ik meestal mijn fruit bij de "appelvrouw". Er staan 2 kramen met fruit en één is er altijd heel druk, dus ga ik altijd naar de "rustige" kraam toe om fruit te halen en wat bij te kletsen.
Toen mijn zoontje iets jonger was en nog niet naar school moest, ging hij altijd mee naar de markt. Daar kreeg hij bij de fruitkraam steevast een appel om lekker te hele weg op te knagen. Dus het werd algauw: we gaan even naar de appelvrouw toe.
De appelvrouw is een goede en eerlijke verkoopster. Op een vraag van één van de klanten of de nectarines nog te pruimen waren, antwoordde ze: "Ik zou ze niet nemen, ze smaken niet lekker en ze hebben het hele seizoen al niet gesmaakt". De vrouw keek verbaasd.
"Ja, ze vroeg erom en ik vind dat ik het dan eerlijk moet zeggen", zei de appelvrouw tegen mij. "Bovendien proef ik al het fruit wat ik verkoop". "Gek hè, van mij", zei ze. Nu, ik vond het wel een beetje Jamie Oliver-achtig en verwachtte half half een cameraploeg voor een kookprogramma.
Wat natuurlijk niet gebeurde.

De laatste tijd heeft de appelvrouw ook groenten. Per zak van 1 euro verkoopt ze: bloemkool, worteltjes, andijvie etc. Op  mijn vraag of ze die van iemand kreeg, antwoordde ze gevat: "Nee, we kopen het van een kweker uit de buurt".
Hartstikke milieubewust, superlekker en niet duur dus.
U begrijpt het: u moet ook de groenten van de appelvrouw hebben.
☺

Tijd

Ik ben nog van de 'papieren' generatie. Dus voordat ik dit stukje schreef, heb ik het eerst netjes neergepend. Ik had het ook nog kunnen typen of machineschrijven zoals het in mijn schooltijd werd genoemd. Machineschrijven deden we op een oude rammelbak met gammele toetsen waar je zere vingers van kreeg. Ik deed meer aanslagen dan de gemiddelde terrorist van vandaag en Al Quida was nog niet zo bekend.
Tijd gaat snel en voordal nu in dit jaargetijde met vallende blaadjes, valt het nog eens extra op. De zomervakantie lijkt supersnel voorbij gegaan te zijn. Ik heb alweer mijn zoontje voor de eerste keer naar school gebracht, weer een groep hoger en zijn vriendjes zijn ook een stukje 'hoger'geworden.
Het viel mij nog eens op toen ik bij een vriendin was. Zij pastte op een 9 maanden oud meisje, een schat van een kind. De vader kwam het brengen en na een paar seconden viel bij mij het kwartje. Ik had hem bijna een jaar geleden nog ontmoet, toen was zijn vrouw zwanger. Nu kijk ik alweer naar een schattig meisje dat nieuwsgierig en verwachtingsvol de wereld bekijkt. Waar blijft de tijd?
Mijn zoontje had laatst een schoolvriendje te spelen. Het verliep niet helemaal vlekkeloos en dat lag niet aan het vriendje. Op de vraag waarom al dat gejammer en gemopper nodig was, antwoordde mijn zoontje: "Maar als ik het leuk  heb, dan gaat de tijd zo snel en moet hij alweer naar huis!". Ik antwoordde dat ik liever een leuke tijd heb en dat het snel gaat, dan dat ik het helemaal niet leuk heb.
"Ach", zei zijn vriendje "de tijd blijft toch hetzelfde? Het kan niet sneller of langzamer gaan!"
Ja, dat is ook waar.
Rest mij toch nog altijd de vraag: Waar blijft de tijd?
Heeft iemand hem al gevonden?