Oké, het is een hele tijd geleden. Daar had ik mijn redenen voor.
Mijn vader is pas overleden en we hebben een hele heftige periode achter de rug.
Dus langzaam moet ik de draad weer oppakken.
De ene keer lukt het wel, de andere keer even niet.
We hebben vanuit ons hart en ziel de hele begravenis geregeld.
Vandaag heeft mijn moeder de bedankkaartjes opgehaald. Ze kreeg ze heel netjes mee in een doos.
Onderweg kwam ze een paar opgeschoten jongemannen tegen met zonnebril, die spontaan riepen: Wat een paar mooie schoenen zullen daarin zitten. Nee, antwoordde mijn moeder, helemaal mis.
Slippers dan, zei de ene.
Nou, kijk er maar in, zei mijn moeder. Mijn moeder opende de doos en liet de kaarten zien.
Stilte. . . .
De ene jongeman las de kaart in stilte en schoot helemaal vol.
Sorry mevrouw, zei de andere, nog gecondoleerd!
Bedankt, maar gewoon verder gaan met grapjes maken hoor, zei mijn moeder.
Want het leven gaat ook weer verder.

In onze herinnering voor altijd - mijn vader.

GEZIEN
Een mens gezien,
een mens zo mooi,
steeds prachtiger die mens.
Gezien met eigen ogen.
Mijn God, wat ik zag
op het tweede, het derde,
het vierde gezicht.
Een kostbaar,
onvervangbaar mens.
Diep staat zijn beeld
in mijn ziel gegrift.
(Hans Bouma)

Wij zijn intens verdrietig, maar dat zal veranderen in weemoed
en weemoed in heimwee. Heimwee naar een mooie tijd
met veel goede herinneringen en heimwee naar een
bijzonder mens

Paulus Vos