Haken

Ik ben sinds kort weer aan het haken geslagen. Door een artikel over nanny squares in het Flow vakantieboek vorig jaar realiseerde ik me ineens dat ik een hele tijd, echt jaren niet meer gehaakt heb. Hartstikke jammer, want ik vond het altijd erg leuk om te doen.
Dus ik had de haaknaald weer opgepakt, had een nanny square uitgeprobeerd en had de slag / steek gelijk weer te pakken.
Dus ik op zoek naar leuke patronen op de computer. Lang leve het internet.
Er zijn vele websites met haakpatronen te vinden.
Mijn favoriete website is: www.grietjekarwietje.blogspot.com
Daar staan oh zo schattige niet moeilijk te maken fröbeldingetjes op, om te maken.
Ik begon met bloemetjesonderzetters, reuze makkelijk, erg leuk en bijzonder praktisch. Mijn moeder vond ze ook erg mooi, dus voor haar ook een stel gehaakt.
Toen kwam Bertje, het kuikentje. Mijn zoontje was er idolaat van en kon bijna niet wachten tot Bertje af was. Bertje is echt Zijn Bertje, hij ligt overal en aan het einde van de dag zet ik Bertje weer netjes bij de kinderboeken neer zodat Bertje wat rust krijgt.
Mijn moeder vond Bertje ook het einde, maar voor de variatie heb ik haar overgehaald dat ik Fiep het vogeltje voor haar zou haken. Dat werd in huiselijke kringen dus Fiepie. Het haken van Fiepie ging met horten en stoten. Zodra ik de haaknaald wou oppakken, was er altijd wel wat aan de hand:  mam - ik verveel me, mam - mag ik dit, mam - zou je even willen kijken, mam - ik kan dit niet vinden . . . dus het duurde even.
Maar eindelijk was Fiepie klaar.
Mijn moeder komt hem binnenkort ophalen. Tot die tijd staat Fiepie op onze kast.
Tenminste . . . .
Mijn zoontje kan er niet vanaf blijven, Fiepie wordt geknuffeld, op de kop gezet! en weer op mama's waarschuwing normaal neergezet.
Gisteren zag ik Fiepie niet meer op de kast! Weg was 't ie! Ok, waar zou mijn zoonlief hem hebben neergezet. Mama ging op onderzoek uit. Overal zoeken natuurlijk. Ken uw zoon!
En toen  . . . .  Bij de televisie in een piratenhoed! met een stukje piratenvlag over hem heen gelegd, lag Fiepie.
"Ik moet toch zolang voor Fiepie zorgen, tot oma komt!" was mijn zoon's antwoord.
Ja, ik denk dat ik nog een Fiepie zal moeten maken.
Misschien moet je er dan vleugeltjes en pootjes erbij haken, adviseerde mijn manlief.
Dat leverde zo'n hoop protest op dat hij gauw het zwijgen ertoe deed.
Fiepie is leuk zoals hij nu is!

Dus bij deze: 'grietjekarwietje' - vele bedankjes van onze kant voor de leuke patronen


www.grietjekarwietje.blogspot.com

Regenboog

Mijn zoontje houdt van regenbogen. Al van dat hij heel jong was.
Hij rent dan naar het raam en staart vol bewondering naar de lucht. Wij hebben hem uitgelegd dat het te maken heeft met de regen en de zon, dus zodra het regent en de zon schijnt, gaat hij op zoek naar de regenboog.
Enkele weken geleden kwam er een onheilspellende donkere lucht aan. Maar de zon scheen nog steeds. Dus u raadt het al: wij op zoek naar de regenboog.
In dit geval was er zelfs een dubbele.
Enorm mooi om te zien, dus wij naar buiten om het nog beter te zien. Ik nam mijn fototoestel mee om een paar mooie plaatjes te 'schieten'.
Opeens merkte ik dat mijn manneke naar binnen was gerend. 'Wat gaat hij nou doen?' dacht ik bij mezelf. Maar het antwoord liet niet lang op zich wachten. Daar kwam hij weer aan met een emmertje vol water. Op mijn vraag waarvoor dat was, zei hij dat hij ook een regenboog ging maken en gooide pardoes het water uit het emmertje de lucht in.
Er gebeurde natuurlijk niet veel, behalve dat wij zeer nat werden!
Aan mijn sip jongetje heb ik uitgelegd dat je hele fijne druppeltjes water nodig hebt voor zo'n regenboog en niet een hele plons water in één keer. Teleurgesteld liep hij met het lege emmertje naar binnen.
--
Ik heb nog een paar mooie foto's van de dubbele regenboog gemaakt. Maar helaas is onze camera op dit moment aan zijn latijn, dus de mooie regenboogfoto's houdt u nog van mij tegoed.

Geen vlees

We eten geen vlees vanavond. Nou is dat niet zo bijzonder, er zijn heel veel mensen die vegetarisch zijn. Maar goed, mijn man lust wel heel graag zijn vleesje dus hij liep niet echt warm voor het idee.
Dat idee kwam trouwens niet van mij maar van mijn zoon van 7. Met dierendag hoorde hij  het spotje voor de radio met als boodschap: eet vandaag eens geen vlees. Nu zaten we net aan tafel ons stukje vlees op te peuzelen, dus dat ging wat moeilijk.
Maar afgesproken, één dag in de week eten we geen vlees en dat is op vrijdag.
Nu is de recessie bij ons ook hard aangekomen en moeten we een flinke stap terugdoen. Op zich niet erg want dan sta je er ook weer eens bij stil wat je allemaal consumeert. 
Ik struin de winkels af voor aanbiedingen en overweeg of we het echt allemaal nodig hebben.
De vis was in de aanbieding, dus ik had lekkere vis gekocht en lekker klaargemaakt afgelopen vrijdag.
Wij eten immers dan geen vlees.
Helaas was dat ook niet goed, vis is hetzelfde als vlees vond mijn zoontje. Maar dat is toch anders, zei ik, koeien zwemmen niet in de zee. Helemaal fout, want je had ook zeekoeien! Oepsie voor mama.
Dus eten we vandaag geen vlees noch vis.
Ach, zei mijn man, op het werk neem ik wel een broodje shoarma! Wat toch ook het effect een beetje bedierf.

Vanavond eten we dus andijvie met ei.
Zonder vlees.

Vraag

Mamma, waarom zijn er wel waterjuffers maar geen watermeesters?

Fiets

Ik kan niet snel fietsen. Nooit gekund en nooit gewild. Maar dat weerhoud me er niet van om snel de fiets te pakken. Dat doe ik dan wel weer snel.
We wonen in een dorp 'vastgegroeid' aan de grote stad. De boodschappen doe ik in het dorp maar voor belangrijkere zaken moet ik naar de stad. Dan spring ik op de fiets, gezond en stukken goedkoper dan de bus, trein of auto.
Ik fiets dus langzaam - dat heb zijn voor- en nadelen. Nadelen is de extra tijd en manlief die zich moet inhouden als hij meefietst. Voordeel - je ziet / hoort nog eens wat. Horde mensen halen me in.
Scholieren, zakenmensen, huisvrouwen etc.
Zo fietste er gisteren een stel mensen even achter mij en ik hoorde haar zeggen: "Gisteren heb ik een heel pakje kauwgum opgegeten". Toen ze me voorbij fietsten, zag ik tot mijn verbazing dat het geen scholieren dit keer waren, maar twee vrouwen van in de 30. Waarom ze zoveel kauwgum opat, was mij niet duidelijk. Misschien omdat ze met een nieuw kauwdieet was begonnen of met het roken was gestopt? Trouwens over roken gesproken. Ik vind het wel een beetje vreemd dat sommige al rokende fietsen of moet het zijn al fietsende roken. Die arme longen. Die snakken naar frisse lucht op de fiets, krijgen ze al die rook naar binnen als dank. Heel gezond dus . . . fietsen.
Ook de allochtone medemens is te vinden op de fiets. Laatst zag ik een vrouw van top tot teen helemaal bedekt, fietsen (goed geassimileerd) zonder te slingeren of te vallen. Petje af!
Mijn zoontje kwam laatst nog ten val omdat hij met zijn knie tegen de tussenstang aankwam. Brullen natuurlijk! Even getroost, weer op de fiets gezet en hup daar ging hij weer, nasnotterend van de schrik.
Enfin gisteren op de terugweg kwam ik langs een druk kruispunt. Daar stond midden op de weg een grote, jonge zwaan. En echt een grote zwaan!
Maar ja, dat kon niet, veels te druk. Dus ik van de fiets.
Zo'n zwaan kan flink schade veroorzaken, dus ik heel voorzichtig probeerde hem weg te lokken.
Algauw kreeg ik hulp. Uit onverwachte hoek.
Een dakloze met een blikje in zijn hand zei met luide stem: "Ik ben niet bang, laat mij maar". Al pratende alsof hij het tegen een mens had, leidde hij het beest naar de kant toe. Met succes.
"Ik ben niet bang", zei hij nog een keer. "Ik slaap altijd tussen de zwanen in! Goede reis nog!"
De aanwezige mensen stonden erbij en keek ernaar.
Namens mij dus bedankt voor het redden van de zwaan.