vervolg Fiepie

Fiepie is klaar en meegenomen door mijn moeder. Hij staat daar te pronken voor het raam.
Mijn zoontje keek er tevreden naar, Fiepie was thuis.
Toen wij weer thuis gekomen waren, vroeg hij of ik ook nu aan zijn Fiepie begon.
Moet hij echt zo heten want er is al een Fiepie, antwoordde ik.
Ja, dit werd Fiepie 2.
Dus in een weekend heb ik Fiepie 2 gemaakt voor hem.
Nog enige verzoeknummers, vroeg ik.
Ja, Fiepie 2 moest een oranje snavel hebben.
Ik vond dat grijze snaveltje toch veel mooier, maar ik kreeg de algemene opinie hier tegen mij.
Dus Fiepie 2 kreeg toch een oranje snaveltje!
Nu staat hij op de tafel naast Bertje, tevreden te kijken.
Tenminste . . als mijn zoontje hem niet weer geconfisceerd heeft.

Postbode

Mijn zoontje heeft weleens nachtmerries. Net zoals veel kinderen. Vooral als hij erg druk is geweest of veel heeft nagedacht. Ja, want denken kan 'ie goed. Hij wordt later filosoof - zeg ik wel eens.
Maar goed, hij werd op een gegeven moment zelfs bang om te gaan slapen. Bang voor al die dromen.
Dus legde ik hem uit dat dromen ook nuttig zijn. Al die dingen die je overdag denkt en beleefd die moeten in de 'vakjes' in je hoofd worden gestopt. Als je droomt, komt er een postbode die ze in het goede vakje stopt. Maar soms, als hij het erg druk heeft, gaat het mis. Dan haalt hij alles door elkaar en dan heb je nachtmerrie. Als je wakker wordt, zei ik, denk dan maar aan die postbode en zeg dat hij even pauze moet nemen en het dan goed moet doen.
Die uitleg sloeg aan en ik hoorde hem niet meer over enge dromen.
Vorige week komt hij naar mij toe. Ik was de uitleg alweer vergeten.
Mam, zegt hij, de postbode was vannacht vrij!
De postbode was vannacht vrij! herhaalde ik verbaasd. Ik dacht natuurlijk aan de echte postbode.
Ja, ik had geen enkele droom vannacht! - legde hij uit.
Geweldig!
Fijne dromen toegewenst ook namens Postnl.