Groenten

Elke week hebben we op het winkelcentrum een markt. Daar haal ik meestal mijn fruit bij de "appelvrouw". Er staan 2 kramen met fruit en één is er altijd heel druk, dus ga ik altijd naar de "rustige" kraam toe om fruit te halen en wat bij te kletsen.
Toen mijn zoontje iets jonger was en nog niet naar school moest, ging hij altijd mee naar de markt. Daar kreeg hij bij de fruitkraam steevast een appel om lekker te hele weg op te knagen. Dus het werd algauw: we gaan even naar de appelvrouw toe.
De appelvrouw is een goede en eerlijke verkoopster. Op een vraag van één van de klanten of de nectarines nog te pruimen waren, antwoordde ze: "Ik zou ze niet nemen, ze smaken niet lekker en ze hebben het hele seizoen al niet gesmaakt". De vrouw keek verbaasd.
"Ja, ze vroeg erom en ik vind dat ik het dan eerlijk moet zeggen", zei de appelvrouw tegen mij. "Bovendien proef ik al het fruit wat ik verkoop". "Gek hè, van mij", zei ze. Nu, ik vond het wel een beetje Jamie Oliver-achtig en verwachtte half half een cameraploeg voor een kookprogramma.
Wat natuurlijk niet gebeurde.

De laatste tijd heeft de appelvrouw ook groenten. Per zak van 1 euro verkoopt ze: bloemkool, worteltjes, andijvie etc. Op  mijn vraag of ze die van iemand kreeg, antwoordde ze gevat: "Nee, we kopen het van een kweker uit de buurt".
Hartstikke milieubewust, superlekker en niet duur dus.
U begrijpt het: u moet ook de groenten van de appelvrouw hebben.
☺

Tijd

Ik ben nog van de 'papieren' generatie. Dus voordat ik dit stukje schreef, heb ik het eerst netjes neergepend. Ik had het ook nog kunnen typen of machineschrijven zoals het in mijn schooltijd werd genoemd. Machineschrijven deden we op een oude rammelbak met gammele toetsen waar je zere vingers van kreeg. Ik deed meer aanslagen dan de gemiddelde terrorist van vandaag en Al Quida was nog niet zo bekend.
Tijd gaat snel en voordal nu in dit jaargetijde met vallende blaadjes, valt het nog eens extra op. De zomervakantie lijkt supersnel voorbij gegaan te zijn. Ik heb alweer mijn zoontje voor de eerste keer naar school gebracht, weer een groep hoger en zijn vriendjes zijn ook een stukje 'hoger'geworden.
Het viel mij nog eens op toen ik bij een vriendin was. Zij pastte op een 9 maanden oud meisje, een schat van een kind. De vader kwam het brengen en na een paar seconden viel bij mij het kwartje. Ik had hem bijna een jaar geleden nog ontmoet, toen was zijn vrouw zwanger. Nu kijk ik alweer naar een schattig meisje dat nieuwsgierig en verwachtingsvol de wereld bekijkt. Waar blijft de tijd?
Mijn zoontje had laatst een schoolvriendje te spelen. Het verliep niet helemaal vlekkeloos en dat lag niet aan het vriendje. Op de vraag waarom al dat gejammer en gemopper nodig was, antwoordde mijn zoontje: "Maar als ik het leuk  heb, dan gaat de tijd zo snel en moet hij alweer naar huis!". Ik antwoordde dat ik liever een leuke tijd heb en dat het snel gaat, dan dat ik het helemaal niet leuk heb.
"Ach", zei zijn vriendje "de tijd blijft toch hetzelfde? Het kan niet sneller of langzamer gaan!"
Ja, dat is ook waar.
Rest mij toch nog altijd de vraag: Waar blijft de tijd?
Heeft iemand hem al gevonden?